Ο γνωστός δημοσιογράφος και διευθυντής της «Καθημερινής», Αλέξης Παπαχελάς, αναφέρθηκε στα Τέμπη και στο πως εξελίχθηκε σε ένα ζήτημα το οποίο πλέον απειλεί την πολιτική σταθερότητα, αλλά για το πως η κυβέρνηση δεν αντιλήφθηκε τον βουβό θυμό της κοινωνίας. Όλα αυτά στο κύριο άρθρο της «Καθημερινής».
Αρχικά, ο κ. Παπαχελάς τονίζει πως το θέμα υποτιμήθηκε με την λογική ότι «παντού συμβαίνουν σιδηροδρομικά δυστυχήματα», επομένως η κυβέρνηση δεν «έπιασε» τον θυμό και την ανασφάλεια των Ελλήνων πολιτών, αφού κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ίσως το δικό τους παιδί να ήταν επιβάτης του μοιραίου τρένου. Επίσης, δεν «έπιασε» το θυμό που ένιωσαν οι Έλληνες από μια κυβέρνηση που είχε ως έμβλημά της τις «διαχειριστικές και τεχνοκρατικές της ικανότητες».
Ο θυμός ωστόσο φούντωσε δεδομένων των όσων ακολούθησαν της τραγωδίας. Την παρωδία της εξεταστικής «που δεν ήθελε να φωτίσει αλλά να συσκοτίσει”» και τον «”ξερολισμό” των υπευθύνων που επέμενε ότι “πλην του σταθμάρχη δεν υπάρχει άλλο λάθος ή σκελετός”».
Έτσι λοιπόν, σύμφωνα πάντα με τον Αλέξη Παπαχελά, τα Τέμπη έγιναν αλεξικέραυνο. Οι δημοσκοπήσεις και οι έρευνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν έπιαναν τον θυμό γιατί ήταν βουβός ίσως. Αλλά έτσι γίνεται πάντα στις δεύτερες τετραετίες. Ένα θέμα ξεσπάει ξαφνικά και συγκεντρώνει την οργή για ο.τι μπορεί κανείς να φανταστεί.
Στο άρθρο του ο Αλέξης Παπαχελάς σημειώνει ότι «η εύφλεκτη ύλη ήταν εκεί και κάποιος θα άναβε τη σπίθα». Υπογραμμίζει ακόμα ότι «ενοχλεί ότι δεν υπάρχει εναλλακτική να υποδεχθεί την αμφισβήτηση της κυβέρνησης και έτσι η κυβέρνηση δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σκληρή αντιπολίτευση αλλά “με μια οργισμένη κοινωνία”».
«Θα ήταν πάντως έγκλημα η χώρα να τιναχθεί στον αέρα και να μπούμε σε νέες πολιτικές περιπέτειες. Η κυβέρνηση πληρώνει ακριβά τους συμβιβασμούς με το βαθύ ελληνικό δημόσιο, τις κομματικές ισορροπίες και τα ήθη και έθιμα του παρελθόντος. Για να αποδείξει ότι έπιασε το μήνυμα πρέπει να διασφαλίσει ότι θα βγει στο φως όλη η αλήθεια και να αφήσει τον πέλεκυ της δικαστικής ή πολιτικής τιμωρίας να πέσει όπου πρέπει» καταλήγει ο διευθυντής της «Καθημερινής».
