Το «έχει έρθει νέος σερίφης στην πόλη» του Αμερικανού Αντιπροέδρου, Τζέι Ντι Βανς, στη Διάσκεψη του Μονάχου, είναι μια φράση η οποία ενδεχομένως να στιγματίσει την περίοδο την οποία διανύουμε. Αφενός, σηματοδοτεί ότι η Προεδρία Τραμπ συνιστά τομή για το παγκόσμιο σύστημα, ενώ αφετέρου αποτελεί παράδειγμα της λογικής που επιθυμεί ο Αμερικανός Πρόεδρος να χαρακτηρίζει αυτήν την εποχή.
Οι ΗΠΑ, οι οποίες ανέκαθεν καταπατούσαν βάναυσα τη διεθνή νομιμότητα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, προσπαθώντας ωστόσο να κρατούν τα προσχήματα και να δείχνουν πως λαμβάνουν υπόψιν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων συμμάχων τους, πλέον με τον «νέο σερίφη της πόλης» δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να δικαιολογήσουν την αποκλειστική εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους με τις πράξεις τους. Επιπροσθέτως, δεν αντιμετωπίζουν την ΕΕ σαν ενιαίο οργανισμό, αλλά περισσότερο σαν ξεχωριστά κράτη τα οποία διατηρούν αποικιακές σχέσεις μεταξύ τους, εξού και η εξαίρεση της από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας με φόντο την Ουκρανία.
Στην Αθήνα, λοιπόν, επικρατεί ανησυχία δεδομένων των εξελίξεων, όπως άλλωστε και σε όλη την Ευρώπη. Η ΕΕ γίνεται μάρτυρας της απώλειας του γεωπολιτικού της κύρους, ενώ το σύστημα Τραμπ δεν σταματά να την ταπεινώνει, με κάθε ευκαιρία (π.χ. ομιλία Βανς στο Μόναχο). Ταυτόχρονα, οι δηλώσεις της Πρωθυπουργού της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, προδίδουν πως η Ευρώπη δεν θα έχει ενιαία στάση απέναντι στον Πρόεδρο της Αμερικής και πιθανότατα το κάθε κράτος θα διαπραγματευτεί ξεχωριστά με της ΗΠΑ, γεγονός που αποδυναμώνει ασιθητά τη θέση των Ευρωπαίων.
Όσο για την Ελλάδα, παρά το κυβερνητικό αφήγημα περί αναβάθμισης της διεθνούς θέσης της Ελλάδας και πανευρωπαϊκής ακτινοβολίας Μητσοτάκη, το Μαξίμου βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί η ηχηρή απουσία του Πρωθυπουργού, τόσο από το Μόναχο, όσο και από το Παρίσι. Όπως επισημαίνει το Kreport, «η απουσία του πρωθυπουργού από το Μόναχο συνδέεται με την αδυναμία να κανονιστεί κάποια συνάντηση με υψηλόβαθμα στελέχη της αμερικανικής αποστολής -όπερ καταδεικνύει τη δυσκολία της Αθήνας να βρει έναν ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας με τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ουάσιγκτον».
Στη δε Διάσκεψη Κορυφής του Παρισιού, ο Μακρόν δεν συμπεριέλαβε την Ελλάδα στις «βασικές ευρωπαϊκές χώρες». Στο Παρίσι προσκλήθηκαν η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Δανία. Εύλογα θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι είναι λογικό να μην συμμετάσχει η Ελλάδα σε ένα τόσο στενό κλαμπ χωρών όπως αυτό που βρέθηκε στο Παρίσι.
Ωστόσο, τα τελευταία 5,5 χρόνια, έχει αναπτυχθεί η ψευδαίσθηση από τον κυβερνητικό μηχανισμό ότι η Ελλάδα, λόγω της πολιτικής Μητσοτάκη, έχει κερδίσει στο διεθνές στερέωμα έναν ρόλο πολύ πιο αναβαθμισμένο από αυτόν που πραγματικά κατέχει. Επιπλέον, η κυβερνητική προπαγάνδα επέμενε ήθελε την αγορά όπλων δισεκατομμυρίων ευρώ να οδηγεί τη χώρα στην κατοχύρωση της διπλωματικής της «προστασίας» -ειδικά σε ό,τι αφορά τη Γαλλία. Η μη πρόσκληση στο Παρίσι σε συνδυασμό με την πώληση των γαλλοβρετανικών πυραύλων Meteor στην Τουρκία, αποτελούν ένα ηχηρό χαστούκι και μια ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα.
