Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και «μπαίνοντας» στον τέταρτο χρόνο λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πως θα έθετε υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια της Ευρώπης, καθώς και τους θεσμούς της.
Όπως γράφει ο ο Nick Paton Walsh, σε ανάλυσή του για το CNN, οι βασικές αρχές του πολέμου έχουν καταρρεύσει στην εν λόγω σύρραξη: το καθεστώς της στρατιωτικής υπερδύναμης που ανά τους καιρούς απολάμβανε η Ρωσία έχει πλέον καταρρεύσει, ενώ τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν μετασχηματίσει τον τρόπο που διεξάγεται η σύγκρουση, βγάζοντας στην αχρηστία τα άρματα μάχης.
Ταυτόχρονα, η Αμερική έχει μετατραπεί σε αρπακτικό που εποφθαλμιά τον ορυκτό πλούτο του Κιέβου, ενώ ο Ζελένσκι ναι μεν έχει επιβιώσει του πολέμου προς στιγμήν, ωστόσο πλέον καλείται να αντιμετωπίσει τον αναθεωρητισμό του Λευκού Οίκου.
Όσο επιπόλαιη ή «αυθόρμητη» και αν ήταν, η παρατήρηση του Αμερικανού Yπουργού Άμυνας, Πίτερ Χέγκσεθ, ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο εγγυητής της ευρωπαϊκής ασφάλειας ανέτρεψε μια «βεβαιότητα» ογδόντα ετών στην ήπειρο.
Από πλευράς του, το Κρεμλίνο παρακολουθεί στενά την αποσταθεροποίηση της διατλαντικής συμμαχίας: Με μια φράση ο Χέγκεθ οδήγησε τη σύγκρουση – στην οποία η Μόσχα είχε εγκλωβιστεί επί τρία χρόνια – σε μια χαοτική αναδιάταξη που συμπαρασύρει ολόκληρη τη δομή της ηπειρωτικής ασφάλειας προς όφελος της Ρωσίας.
Επί δεκαετίες η Ευρώπη θεωρούσε τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας δεδομένες. Τώρα προσπαθεί να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς αυτές και «τρέχει» πίσω από τις εξελίξεις την Ουκρανία, επιμένοντας για μια «δίκαιη» ειρήνη.
Με τη Μόσχα να σφίγγει όλο και περισσότερο τον κλοιό στο πεδίο της μάχης, το ντιμπέιτ για την ασφάλεια της Ευρώπης μοιάζει μάλλον με ανεπιθύμητο αντιπερισπασμό όταν έρχεται σε αντίθεση με την καθημερινή φρίκη του πραγματικού πολέμου. Παρά το γεγονός πως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πόλεμος φέρεται να σβήνει, η πραγματικότητα είναι πως καλά κρατεί. Πληθώρα από άμεσα εμπλεκομένους της Ουκρανικής πλευράς στο πεδίο της μάχης αναφέρουν πως ο πόλεμος δεν βρίσκεται κοντά στο να τελειώσει και πως αισθάνονται προδομένοι από τον Τραμπ και τα δήθεν ειρηνευτικά του σχέδια.
Το μεγαλύτερο αγκάθι του πολέμου αποτελεί η δήθεν ενότητα της Δύσης. Τα ευρωπαϊκά έθνη, ναι μεν κατάφεραν να μιλήσουν ενωμένα με το ξέσπασμα του πολέμου, ωστόσο η στροφή της αμερικανικής κυβέρνησης και η διακοπή στήριξης στην Ουκρανία, φέρεται να αποδιοργάνωσε την όποια ενότητα. Η Ουάσινγκτον πλέον είναι σίγουρη πως ο Πούτιν αποτελεί έναν πολύτιμο σύμμαχο και πως η δημοκρατικοί της Ευρώπης στέκονται εμπόδια στα σχέδιά της. Επομένως, ο Τραμπ πλέον στηρίζει απροκάλυπτα τον Πούτιν και την Μόσχα, γεγονός το οποίο η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να αρνείται.
