«Δικαιοσύνη» φώναζε με μια φωνή σύσσωμη όλη η Ελλάδα στις 28 Φεβρουαρίου. Δεν είναι βέβαιο αν έχει συμβεί ξανά σε ολόκληρη την Ευρώπη κάτι αντίστοιχο, αν κάποια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση έχει προκαλέσει ξανά τέτοια οργή.
Είναι γεγονός πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να παραιτηθεί. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα αυτό θα είχε ήδη γίνει χωρίς καμία συζήτηση. Η επίμονη προσκόλληση στην εξουσία μοιάζει πραγματικά τριτοκοσμική και θυμίζει άλλα καθεστώτα από άλλες εποχές. Δεν χρειάζεται να γίνει καμία πρόταση μομφής, όλα είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Ο άνθρωπος, επίσης, ο οποίος βοήθησε στη συγκάλυψη στη Βουλή, δεν μπορεί τώρα να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει η παραμικρή αίσθηση ενσυναίσθησης. Κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης οφείλει άμεσα να προσφέρει μια διάδοχη κατάσταση.
Η κυβέρνηση είτε παραιτηθεί, ή συρθεί στη πρόταση δυσπιστίας, ακόμα κι αν προκηρύξει πρόωρες εκλογές, όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν την βγάζει την τετραετία, πέφτει χωρίς αντίπαλο, χάνει από τον «Κανένα».
Η κυβέρνηση που νόμιζε ότι θα είναι στην εξουσία για πάντα
Η κυβέρνηση νόμιζε πως επειδή άφηνε τις τιμές ανεξέλεγκτες για να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους οι ολιγάρχες και είχε την απόλυτη κάλυψη των ΜΜΕ σε όλα τα θέματα, ότι θα κάνει ό,τι θέλει και θα κυβερνάει για πάντα.
Αυτό λέγεται αλαζονεία. Και από αλαζονεία έγινε ύβρις. Αυτό θα πληρώσει η κυβέρνηση με ή χωρίς αντίπαλο. Δύο χρόνια μετά από την τραγωδία των Τεμπών δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Το πόρισμα που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου, μία ημέρα πριν τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, θα μπορούσε να είχε βγει μία εβδομάδα μετά το δυστύχημα. Οι υποσχέσεις για έναν σύγχρονο ελληνικό σιδηρόδρομο δεν πείθουν κανέναν πλέον.
Εδώ, βέβαια, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να προστατεύσει τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, ενώ υποτίθεται ότι ήταν όλα γνωστά, ότι η Αθήνα ήταν «φρούριο». Η παραίτηση της, δηλαδή το αυτονόητο, δεν πρόκειται να γίνει. Αυτό που φοβούνται όμως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι πως η μεγαλειώδης αυτή συγκέντρωση θα επαναληφθεί.
Το κράτος, παρά την χρεοκοπία, δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο. Αντιθέτως, μετά την κρίση, η διαφθορά έχει πολλαπλασιαστεί. Το σύστημα «ανεβάζει» όσους συμβιβάστηκαν ενώ η κυβέρνηση επαναλαμβάνεται, κλείνοντας τα μάτια στην αλήθεια. Κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί ώστε να συνεχίσει να εξουσιάζει, με τη Δικαιοσύνη να συνεχίζει να παριστάνει την τυφλή. Όταν όμως έρθει η ώρα και ανοίξει ο ασκός του Αιόλου, τότε δεν θα τους σώσει τίποτα.
Το τέλος της Μεταπολίτευσης
Είναι γεγονός πως το 50% της κοινωνίας θα ψηφίσει τα πλέον συστημικά κόμματα: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά, όμως, αναπαράγουν πάντα τις ίδιες ιδέες, πρόσωπα και υλικά. Το υπόλοιπο 50% θα επιλέξει κόμματα που είναι ενάντια στο σύστημα.
Η αποδοχή των θεσμών της Μεταπολίτευσης εδώ και πολλά χρόνια είναι μειοψηφική. Τα Τέμπη απλά ανέδειξαν αυτό που όλοι κατά βάθος γνωρίζαμε. Το 80% των πολιτών πιστεύει ότι το κράτος δεν λειτουργεί αποτελεσματικά στην Ελλάδα, ενώ θέλει τη συνταγματική κατοχύρωση ενός σταθερού εκλογικού συστήματος. Από την άλλη, πάνω από το 70% δεν είναι ικανοποιημένο από τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία.
Παράλληλα, το 70% δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη, το 75% το Κοινοβούλιο, το 85% τα πολιτικά κόμματα και το 90% τα ΜΜΕ. Τα θεμέλια του συστήματος έχουν πλέον σαπίσει, αποτελώντας το συμβολικό τέλος της Μεταπολίτευσης.
Όταν τα πράγματα αλλάξουν, η 28η Φεβρουαρίου θα είναι η ημέρα που θα θυμόμαστε ότι κάποτε έλεγχε την εξουσία, ότι κουμάντο κάνουν οι ισχυροί, ότι δεν υπήρχε ελεύθερη ενημέρωση, ότι η Δημοκρατία είχε καταλυθεί με την οικονομική βία, ότι η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς την Δικαιοσύνη ήταν ανύπαρκτη. Θα θυμόμαστε, επίσης, ότι η κοινωνία απαιτούσε την αλλαγή κυβέρνησης αλλά δεν μπορούσε να βρει κατάλληλο αντικαταστάτη. Γιατί τόσο χαμηλά έχουμε πέσει.
Η 28η Φεβρουαρίου θα συμβολίζει την ηθική χρεοκοπία του καθεστώτος, ένα κενό θεσμών, ιδεών και ηγετών. Θα αποτελέσει το σημείο μηδέν.
