Η Μαρία Καρυστιανού, σύμβολο της τραγωδίας των Τεμπών, μητέρα θύματος, έκανε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για όλες εκείνες της μητέρες της Γάζας. Στο κείμενό της δήλωνε την συμπαράστασή της στον δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης αλλά και κατήγγειλε κατηγοριματικά τους χειρισμούς της κυβέρνησης απέναντι στην επιχειρούμενη παλαιστινιακή γενοκτονία.
Η κ. Καρυστιανού διακήρυξε ότι οι πολίτες πρέπει να αντισταθούν, να διαμαρτυρηθούν, να στηρίξουν, να βοηθήσουν και να σταθούν στην σωωστή πλευρά της ιστορίας, αναφέροντας μάλιστα ως άδικη και απελπιστική την κατάσταση η οποία επικρατεί στο θύλακα.
Την ανάρτησή της τελείωσε με μία φράση από την Αντιγόνη του Σοφοκλή: «Οὒτοι συνέχθειν,ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν», σε ελεύθερη μετάφραση: «Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ».
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Αβάσταχτος ο πόνος , η αδικία , η απελπισία…
Πόση θλίψη Θεέ μου…
Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν ποιος θα έχει να φάει και ποιος να γιατρευτεί;; Με ποιο δικαίωμα κάποιος αποφασίζει για άλλον αν θα ζήσει ή θα πεθάνει;
Η ανθρωπότητα υποφέρει. Στέγνωσε από ανθρωπιά και σεβασμό.
Η μυρωδιά του θανάτου μας καίει ολόγυρα!
Σε ένα βαθύ επίπεδο όλοι το αισθανόμαστε αυτό… αν όχι δεν ανήκουμε πλέον στους ανθρώπους…
Οφείλουμε να σταθούμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.
Να διαμαρτυρηθούμε, να στηρίξουμε , να βοηθήσουμε.
Την ξέρουμε καλά αυτήν την μυρωδιά. Τον έχουμε νιώσει αυτό τον κεραυνό στα μύχια της ψυχής μας!
Κουβαλάμε στα κύτταρά μας χρόνια ξεριζωμού, πολέμου, θανάτου, σκλαβιάς.
Πώς γίνεται να μην κατανοούμε, να μην συμπονούμε, να μην κοιτάμε προς τα εκεί;
Σταματήσαμε να λογιζόμαστε για άνθρωποι;
Όχι. Αρνούμαι να πιστέψω πώς ήταν αυτή η φωνή της Ελλάδας… Δεν είναι δική μας αυτή η ντροπιαστική επιλογή. Η δική μας φωνή δεν συντάσσεται με το σκοτάδι. Η δική μας φωνή είναι άλλη από τη φωνή τους κέρδους και του μίσους.
Τον γνωρίζουμε αυτόν τον πόνο, χάσαμε και εμείς τους πιο αγαπημένους… Αρνούμαστε
να μείνουμε θεατές της πιο φρικτής τους φαντασίωσης.. και τώρα μας καταδικάζουν και ως συνεργούς σε δολοφονίες άμαχου πληθυσμού, σε δολοφονίες παιδιών!
Ήμαρτον!
Ως άνθρωπος και ως μητέρα στέκομαι με σκυμμένο κεφάλι μπροστά στις μαχόμενες μάνες…
Σιωπούμε όταν τα μωρά κοιμούνται, όχι όταν πεθαίνουν…
Όταν πεθαίνουν , χρέος μας είναι να γινόμαστε θεριά ανήμερα ….
Χρέος μας!
“Οὒτοι συνέχθειν,ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν”…»
