Το καθεστώς του Ασάντ στη Συρία έφτασε στο τέλος του, με τον Πρόεδρο να έχει διαφύγει από τη χώρα με αεροσκάφος και την τύχη του μέχρι στιγμής να αγνοείται. Επομένως, η επόμενη μέρα για τη Μέση Ανατολή είναι άγνωστη και αβέβαιη. Ρωσία και Ιράν υπολογίζουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή, ενώ Τουρκία και Ερντογάν φαίνεται πως αποκομίζουν το μεγαλύτερο κέρδος προς ώρας.

Όπως είναι γνωστό η Τουρκία είχε ταχθεί ανοικτά υπέρ των ισλαμιστών ανταρτών και χρηματοδοτούσε τους τζιχαντιστές για την ανατροπή του Ασάντ, καθιστώντας ξεκάθαρη τη θέλησή της να ελέγχει το νέο καθεστώς στη Δαμασκό. Η δημιουργία ενός ισλαμικού Χαλιφάτου δείχνει να πλησιάζει όλο και περισσότερο και για την Τουρκία ανοίγει ο δρόμος για την αποδυνάμωση των κουρδικών προσπαθειών αυτονομίας στη βορειοανατολική Συρία.

Μαζί με την πτώση του Ασάντ όμως, πέφτουν και οι ιδέες που η Μέση Ανατολή θεωρούσε δεδομένες, όπως είναι η ιρανική δύναμη και η ρωσική σταθερότητα ως σύμμαχος. Άλλωστε, ο Ασάντ υπερίσχυσε επειδή σε συνδυασμό με τα προσωπικά του εγκλήματα, το Ιράν δολοφόνησε για εκείνον και η Ρωσία βομβάρδισε για εκείνον. Ωστόσο οι δύο σύμμαχοι πλέον έχουν στραμμένη αλλού την προσοχή τους. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, που Ρωσία και Ιράν ήταν ανίκανες να αντιδράσουν, εκμεταλλεύτηκε η Τουρκία του Ερντογάν, καθώς για αυτήν το πρόβλημα της Συρίας δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει. Απλώς μέσα σε μια μέρα κατάφερε να γυρίσει το μόνιμο χάος υπέρ της.

Η επίθεση της Hayat Tahrir al-Shams (HTS) και η ώθηση από τον Ερντογάν που ευχήθηκε καλή επιτυχία στην επίθεση, μέχρι τη συριακή πρωτεύουσα, είναι δεδομένες. Από τη μια μεριά λοιπόν υπήρξε η HTS, η οποία ξεκίνησε ως Αλ Κάιντα, βρήκε το ISIS ακραίο και προσπαθεί να αποδείξει ότι οι εξτρεμιστές που την απαρτίζουν έχουν αλλάξει και ωριμάσει κι από την άλλη έχουμε την Τουρκία που έριχνε ακατάπαυστα λάδι στη φωτιά των επιθέσεων της HTS χωρίς ωστόσο να προβλέψει τη ταχύτητα με την οποία θα έριχνε τον Μπασάρ αλ Ασάντ.