Όπως αναφέρει ο Economist σε άρθρο του, η διάλυση της παγκόσμιας τάξης που διαμορφώθηκε μετά το 1945 επιταχύνεται, ενώ η έκπληξη της εβδομάδας ήταν η κοινοπραξία ΗΠΑ και Ρωσίας έναντι σε Ουκρανία και Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, το φαβορί για την Καγκελαρία της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, εξέφρασε την πεποίθησή του πως το ΝΑΤΟ θα καταρρεύσει μέχρι το καλοκαίρι. Το διεθνές σύστημα κατευθύνεται σε ένα καθεστώς όπου θα κυριαρχεί το «δίκαιο του ισχυρού», δίνοντας πάτημα στις μεγάλες δυνάμεις να ασκούν την κυριαρχία τους στις μικρές, όπως συμβαίνει και στη μαφία.
«Η ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει ότι η νέα στρατηγική συναλλαγών που υιοθετεί, θα διασφαλίσει την ειρήνη και θα αξιοποιήσει την υπερδύναμη των ΗΠΑ προς όφελός τους, μετά από 80 χρόνια “εκμετάλλευσης”. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση αναμένεται να καταστήσει τον κόσμο πιο ασταθή και επικίνδυνο, ενώ η ίδια η Αμερική θα γίνει πιο αδύναμη και φτωχότερη» όπως τονίζει το βρετανικό μέσο.
Πολλοί δεν ενδιαφέρονται για τη νέα τάξη των πραγμάτων, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως παραμένουν ανεπηρέαστοι από αυτήν. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, αφού αρχικά απαίτησαν 500 δισ. δολάρια, Αμερικανοί αξιωματούχοι συμβιβάστηκαν με μια ασαφή συμφωνία για ένα κοινό ταμείο ανάπτυξης ουκρανικών ορυκτών. Παραμένει ασαφές εάν οι ΗΠΑ θα παράσχουν εγγυήσεις ασφαλείας ως αντάλλαγμα.
Όπως σημειώνει ο Economist, η κυβέρνηση Τραμπ χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα ιδεών και ισχυρών προσωπικοτήτων, όμως οι άνθρωποί της συμφωνούν σε μια βασική θέση: ότι το μεταπολεμικό σύστημα είχε μετατρέψει τις ΗΠΑ σε «θύμα» άδικων εμπορικών συμφωνιών και πολέμων άλλων.
Ο Τραμπ έχει την πεποίθηση πως μπορεί να προωθήσει τα αμερικανικά συμφέροντα μέσα από διαρκείς συναλλαγές, στις οποίες όλα είναι διαπραγματεύσιμα: εδάφη, τεχνολογία, φυσικοί πόροι και πολλά άλλα. «Όλη μου η ζωή είναι συμφωνίες» δήλωσε στις 24 Φεβρουαρίου μετά τη συνάντησή του με τον Εμανουέλ Μακρόν.
Σύμφωνα πάντα με τον Economist, το νέο σύστημα οδηγεί σε μια νέα παγκόσμια ιεραρχία, στην κορυφή της οποία βρίσκονται οι ΗΠΑ, ακολουθούμενη από κράτη με φυσικούς πόρους, στρατηγική επιρροή και ηγέτες που δεν περιορίζονται από τους θεσμούς της δημοκρατίας.
Την ίδια ώρα, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επιδιώκει την αποκατάσταση της Ρωσίας ως αυτοκρατορίας, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν θέλει να εκσυγχρονίσει τη Μέση Ανατολή και να αποτρέψει την απειλή του Ιράν, ενώ ο Σι Τζινπίνγκ επιδιώκει έναν κόσμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας πανίσχυρης Κίνας.
Ταυτόχρονα, οι σύμμαχοι τις Αμερικής αντιμετωπίζονται ως αδύναμοι κρίκοι προς εκμετάλλευση. Όπως επισημαίνεται στο άρθρο, η έννοια της εδαφικής ακεραιότητας βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, ανατρέποντας τους κανόνες της μεταπολεμικής τάξης. Τα σύνορα της Ουκρανίας μπορεί να θεσμοθετηθούν ύστερα από μια χειραψία Τραμπ-Πούτιν, ενώ τα σύνορα Ισραήλ, Λιβύης και Συρίας έχουν εξασθενίσει ύστερα από 17 μήνες εχθροπραξιών. Επίσης υπάρχει και το ενδεχόμενο ελέγχου της Γάζας από τον Αμερικανό Πρόεδρο, όπως επιχείρησε να κάνει και με τη Γροιλανδία.
Οι διαπραγματεύσεις δεν αφορούν μόνο τους δασμούς, αλλά αγγίζουν έναν νέο συνδυασμό κρατικής ισχύος και επιχειρηματικών συμφερόντων. Η ιδέα ότι το εμπόριο πρέπει να διέπεται από ουδέτερους κανόνες υποχωρεί. Στις διμερείς συνομιλίες των ΗΠΑ με Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Ταϊβάν και Ουκρανία περιλαμβάνονται θέματα όπως η παραγωγή πετρελαίου, τα κατασκευαστικά συμβόλαια, οι κυρώσεις, τα εργοστάσια της Intel και η χρήση του συστήματος δορυφορικού διαδικτύου Starlink του Έλον Μασκ.
«Όταν τα σύνορα γίνονται διαπραγματεύσιμα, οι πόλεμοι δεν αργούν. Ακόμη και κολοσσοί, όπως η Ινδία, μπορεί να αισθανθούν ανασφάλεια. Ο Τραμπ βλέπει την ισχύ ως κάτι προσωπικό, παρά ως θεσμική ιδιότητα των ΗΠΑ, καθιστώντας δύσκολο να πείσει τους ηγέτες ότι οι συμφωνίες του θα διαρκέσουν» γράφει ο Economist κλείνοντας.
