Η αυτόνομη πορεία που επιδιώκει το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη —με ξεκάθαρη άρνηση για προγραμματικές προοδευτικές συνεργασίες, αποτέλεσε από την αρχή στρατηγική επιλογή με στόχο την ανασυγκρότηση του χώρου της ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, φαίνεται πως αυτή η στρατηγική δεν συναντά την αποδοχή μεγάλου μέρους της εκλογικής του βάσης, ειδικά σε μια περίοδο που η κοινωνία δείχνει να απαιτεί συνεργασίες για την επίτευξη πολιτικής σταθερότητας.
Η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συμμετάσχει σε κυβερνήσεις συνεργασίας παρουσιάστηκε αρχικά ως “γραμμή αρχών”, με τον Ανδρουλάκη να επιδιώκει μια καθαρή διαχωριστική γραμμή από τον “λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ” και τη “δεξιά της ΝΔ”.
Ωστόσο, η άρνηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε μια είσοδο προς έναν προοδευτικό διάλογο που σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία για τη συγκρότηση ενός κεντροαριστερού μετώπου οδηγεί το κόμμα σε έναν απομονωτισμό που το φέρνει στο όριο του 11% και του 12% στην πρόθεση ψήφου στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.
Είναι ξεκάθαρο πως η ελληνική κοινωνία γυρίζει την πλάτη στην επιλογή αυτή που ζητά ανασυγκρότηση. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος απηύθυνε κάλεσμα για έναρξη προγραμματικού διαλόγου πατρωνίες και “καπελώματα” το οποίο ο Νίκος Ανδρουλάκης τορπίλισε μιλώντας για συγκολλήσεις και συναθροίσεις.
Ακόμα και στελέχη του κόμματος, δημόσια ή υπόγεια, εκφράζουν προβληματισμό για την επιμονή στην αυτονομία. Πολλοί θεωρούν πως το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό παρατηρητή, ενώ οι ευκαιρίες να επηρεάσει τις εξελίξεις απομακρύνονται. Το εκλογικό σώμα φαίνεται να στέλνει μήνυμα αποδοκιμασίας σε αυτή την κατεύθυνση — όχι απαραίτητα επειδή θέλει άμεση σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή τα κόμματα της κεντροαριστεράς, αλλά γιατί θέλει λύσεις και πολιτική ωριμότητα, όχι ιδεολογική ακαμψία.
Η αυτόνομη πορεία δεν απορρίπτεται κατ’ ανάγκη ως ιδέα, αλλά ο τρόπος εφαρμογής της χωρίς στρατηγική ευελιξία φαίνεται να αποξενώνει κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Αν το ΠΑΣΟΚ επιμείνει χωρίς να διαβάσει σωστά τις δημοσκοπικές και κοινωνικές τάσεις, κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στην πολιτική μοναξιά — και αυτή η “καθαρότητα” μπορεί να κοστίσει πολύ ακριβά σε ΠΑΣΟΚ και Ανδρουλάκη.
