Το παιχνίδι του μουτζούρη παίζει το πολιτικό σύστημα με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Και προς το παρόν τον «μουτζούρη» έχει στα χέρια του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν προβλέπεται να μπορέσει να βρει ευκαιρία να δώσει το χαρτί στον επόμενο. Ο πρωθυπουργός καλείται να κάνει επιλογή, ουσιαστικά όμως πρέπει να διαλέξει πού και τι θα χάσει. Glory days are over, που λένε και στις ΗΠΑ…
Το πολιτικό διακύβευμα για τον Κ. Μητσοτάκη είναι αν θα συνεχίσει να ασκεί ανεξέλεγκτα την εξουσία σε όλα τα επίπεδα. Αν από το Μαξίμου θα περνούν όλοι οι διαγωνισμοί, όλοι οι διορισμοί, όλα τα λεφτά (μέχρι και επιχειρηματικές συμφωνίες). Αυτό γίνεται ως τώρα. Όμως με αφορμή την προεδρική εκλογή είναι πολλοί οι παράγοντες (πολιτικοί ου μην και επιχειρηματικοί) που θέλουν τουλάχιστον να σταματήσει η ακόρεστη διαχείριση των πάντων από το Μαξίμου του Μητσοτάκη.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν έχει δείξει ως τώρα καμία διάθεση να χάσει αυτή την εξουσία. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι δεν θα συμβιβαστεί με αυτή τη συνθήκη. Έμπειρος κοινοβουλευτικός υπογράμμιζε πρόσφατα ότι ο Κ. Μητσοτάκης «ουδέποτε μοιράστηκε την εξουσία» και εκτιμούσε ότι «σε μία τέτοια περίπτωση θα αναζητήσει άλλους δρόμους, πιθανότατα στο εξωτερικό, και θα προτιμήσει ακόμα και την απώλεια της εξουσίας, παρά τους συμβιβασμούς».
Ομως η πολιτική είναι σκληρή και βασίζεται στον ρεαλισμό και στην ισχύ. Άλλες ήταν οι ισορροπίες το 2020, όταν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν 7 μήνες πρωθυπουργός, και άλλες το 2025, που οι δημοσκοπήσεις τον έχουν πέριξ του 25%. Σήμερα ακόμα και οι επιχειρηματίες που τον στήριζαν από τότε που ήταν απλός βουλευτής έχουν υφάνει έναν ιστό αράχνης για να επιβάλλουν αυτό που θέλουν. Και δεν θέλουν τον ανεξέλεγκτο Μητσοτάκη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καλείται ο πρωθυπουργός να κάνει πολιτικούς χειρισμούς και επιλογή προσώπου. Για άλλη μια φορά η πολιτική διαχείριση θα κληθεί να κρύψει τις σκοπιμότητες και τις πολιτικές στοχεύσεις, καθώς μετά την τελευταία αναθεώρηση του συντάγματος η προεδρική εκλογή δεν μπορεί να προκαλέσει εθνικές εκλογές. Για παράδειγμα, όταν ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για συναίνεση που θα πρέπει να εκφραστεί στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας ή όταν θυμίζει την πολιτική παράδοση ο πρωθυπουργός να προτείνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας που προέρχεται από την αντίπαλη πολιτική παράταξη, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να βάλει το ΠΑΣΟΚ «κάτω από το σεντόνι του».
Η ασφάλεια της επιλογής Τασούλα
Ο Κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι αν θέλει απλώς να πάρει τις ψήφους των βουλευτών της Ν.Δ. (αλλά και ορισμένων Σπαρτιατών που έχουν αποχωρήσει από το κόμμα του Στίγκα), έχει υποψηφιότητα: τον πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα. Είναι μία ασφαλής επιλογή, καθώς θεωρείται ότι θα ψηφιστεί ακόμη και από τον Αντώνη Σαμαρά παρότι εδώ και μία δεκαετία οι σχέσεις των δύο πολιτικών τέκνων του Αβέρωφ έχουν παγώσει – υπήρξε περίοδος κατά την οποία ο πρωθυπουργός Σαμαράς «δεν έβρισκε θέση» στο Υπουργικό Συμβούλιο για τον Τασούλα, ενώ συνεργάτες του έπνεαν μένεα εναντίον του διότι, όπως έλεγαν, κάτω από τη μύτη του και χωρίς να το πάρει χαμπάρι δημιουργήθηκαν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου.
Η επιλογή Τασούλα είναι «ένα και στο χέρι» για τον Κ. Μητσοτάκη. Όμως ο πρωθυπουργός έχει άλλο πολιτικό σχεδιασμό: την ισχυροποίηση της Ν.Δ. στον χώρο του Κέντρου ώστε να εξασφαλίσει την πολιτική ηγεμονία που είχε κάποτε. Οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει 35% στο Κέντρο και η Ν.Δ. 20%. Άρα ο Μητσοτάκης πρέπει να δείξει ότι έχει τον Ανδρουλάκη «του χεριού του».
Ν.Δ.: Βουλευτές δεν ψηφίζουν Σακελλαροπούλου
Τούτων δοθέντων θα μπορούσε να ήταν η Κατερίνα Σακελλαροπούλου εκ νέου μία επιλογή για τον πρωθυπουργό; Πολιτικά και ιδεολογικά θα μπορούσε, όμως σχεδόν 20 βουλευτές της Ν.Δ. έχουν διαμηνύσει στο Μαξίμου (ακόμα και στις συναντήσεις με τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Θανάση Κοντογεώργη) ότι δεν θα την ψηφίσουν ή ότι δεν θέλουν να την ψηφίσουν. Άρα ο Κ. Μητσοτάκης θα κέρδιζε ενδεχομένως στα αριστερά του, αλλά θα δημιουργούσε μεγαλύτερο τραύμα στα δεξιά του σε μία περίοδο κατά την οποία κάνει δεξιά στροφή.
Φυσικά είναι μία πολιτική επιλογή που μπορεί να κάνει και δείχνει πόσο υπολήπτεται ο Μητσοτάκης τους βουλευτές του. Άλλωστε, το Μαξίμου φέρεται να έχει μετρήσει και άλλα πρόσωπα που προέρχονται από τον δικαστικό χώρο και έχουν παρόμοιο προφίλ με αυτό της Προέδρου (ανάμεσά τους και ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Ιωάννης Σαρμάς, του οποίου η νύφη ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής με τη Ν.Δ., αλλά έχει την υπόθεση του ναυαγίου της Πύλου να τον ακολουθεί).
Ο «μη ελεγχόμενος Πρόεδρος»
Τα παραπάνω σημαίνουν ότι η shortlist του Μαξίμου περιορίζεται σε λίγα πρόσωπα από τον χώρο του Κέντρου: στον πρ. πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο, στον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, στην πρ. επίτροπο Μαρία Δαμανάκη.
Υπενθυμίζεται ότι από τους τρεις ο Γ. Στουρνάρας έχει πυκνώσει εσχάτως τις δημόσιες εμφανίσεις του και μάλιστα προχωρά και σε πολιτικές τοποθετήσεις που τον οριοθετούν, όπως αυτή που έκανε για το 2015 που αφορά την περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως η Μ. Δαμανάκη δεν έχει μιλήσει καθόλου, ενώ ο Ευ. Βενιζέλος συνεχίζει την επιστημονική δραστηριότητά του που έχει πολιτικά χαρακτηριστικά. Πληροφορίες που δεν επιβεβαιώνονται αναφέρουν ότι ο Ευ. Βενιζέλος έχει κάνει προσεκτικές κινήσεις και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που σχετίζονται με την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Σε κάθε περίπτωση η υποψηφιότητα Βενιζέλου σηματοδοτεί κάτι: την απώλεια του πλήρους ελέγχου της εξουσίας και των δομών της από το Μαξίμου του Μητσοτάκη! Το ίδιο συμβαίνει, αλλά σε διαφορετικό βαθμό, και με τα άλλα πρόσωπα που προέρχονται από τον χώρο του Κέντρου. Η ουσία είναι πως ειδικά ο Ευ. Βενιζέλος δεν είναι Κ. Σακελλαροπούλου. Είναι ένα πολιτικό πρόσωπο με άποψη, με ιστορία και γνωστές σχέσεις με πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους. Εκτιμάται ότι ως πολιτειακός παράγων δεν θα είναι «στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο», με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Ο Ευ. Βενιζέλος έχει δική του ατζέντα και για την Προεδρία της Δημοκρατίας και αντίληψη για την πορεία της χώρας. Θα μιλάει και ο λόγος του απέναντι στον Κ. Μητσοτάκη θα έχει ειδικό βάρος, όχι μόνο λόγω της θεσμικής του ιδιότητας αλλά και λόγω της προσωπικότητας, του κύρους και των σχέσεων που έχει.
πηγή: ΑΥΓΗ
