Το περασμένο Σαββατοκύριακο παρακολουθήσαμε το τελευταίο επεισόδιο του δράματος Σαμαρά και Μητσοτάκη το οποίο ολοκληρώθηκε με τη διαγραφή του πρώην πρωθυπουργού.

Μέχρι την κίνηση αυτή του Μητσοτάκη το μέτωπο στη Νέα Δημοκρατία παρέμενε ανοιχτό με πολλά ενδεχόμενα και διαφορετικές πιθανότητες για μια σειρά “αγκαθιών” που θα έβρισκε το Μαξίμου μπροστά του.

Η κίνηση αυτή θέτει κάθε έναν προ των ευθυνών του. Μετέτρεψε έναν ανταρτοπόλεμο σε ανοιχτή μάχη πεδίου. Όλοι θα κληθούν να λάβουν θέση ανεξαιρέτως. Μητέρα των μαχών θα είναι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας τη νέα χρονιά.

Αν και δεν θα υπάρχει πρόβλημα ποσοτικό λόγω της αλλαγής της νομοθεσίας, το ζήτημα έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα θα είναι καθαρά συμβολικό και ποιοτικό.

Η επιλογή του προσώπου θα φανερώσει προς τα που θα κατευθύνει το καράβι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι επιλογές είναι τρεις. Ένα πρόσωπο της δεξιάς που θα συμβολίζει μία συντηρητική στροφή του κόμματος, όπως ζητά άλλωστε η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας είναι μια πρώτη επιλογή.

Ένα πρόσωπο του κεντρώου εκσυγχρονισμού ή της κεντροαριστεράς επίσης εξετάζεται και θα έδινε τον τόνο της διακυβέρνησης και του δρόμου που θα ακολουθήσει ο Κυριακός Μητσοτάκης μέχρι το τέλος της θητείας του.

Τέλος, ένα τρίτο σενάριο θα μπορούσε να αφορά πρόσωπο χαμηλού συμβολισμού όπως ήταν η επιλογή της κατερίνας σακελλαροπούλου. Η επιλογή αυτή θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα πρόσωπο με κύρος, είτε του νομικού χώρου, είτε από τον χώρο των τεχνών του πολιτισμού.

Όπως και να ‘χει επιλογή αυτή θα είναι η κρισιμότερη για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας. Θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τον χρόνο τη θητείας Μητσοτάκη, αλλά επίσης θα βάλει μπροστά εσωτερικές διαδικασίες διαδοχής.