Η επιλογή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να επαναφέρει στο προσκήνιο τη ρητορική περί «ανομίας» στα δημόσια πανεπιστήμια δεν είναι τυχαία και πρέπει να ιδωθεί ως μέρος μιας στρατηγικής επικοινωνιακής και πολιτικής διαχείρισης, ιδιαίτερα σε περιόδους που το κυβερνών κόμμα δέχεται δημοσκοπική πίεση.

Η Νέα Δημοκρατία έχει επενδύσει διαχρονικά σε μια ατζέντα «ασφάλειας» και «τάξης», προκειμένου να απευθυνθεί σε ένα συντηρητικό, νοικοκυρίστικο ακροατήριο. Όταν φθίνει η δημοσκοπική της δυναμική (λόγω οικονομικών πιέσεων, κοινωνικής δυσαρέσκειας ή σκανδάλων), ενεργοποιεί ένα σταθερό και προβλέψιμο αφήγημα περί «ανομίας στα ΑΕΙ», προσπαθώντας να επανασυσπειρώσει τη βάση της γύρω από μια εύληπτη και ιδεολογικά φορτισμένη εικόνα: αυτή του «πανεπιστημίου-άντρου αναρχικών».

Η ρητορική περί ανομίας λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Όταν η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσμενή θέση λόγω αποτυχιών σε πεδία όπως η οικονομία, η διαχείριση φυσικών καταστροφών, το ΕΣΥ ή η ακρίβεια, επιδιώκει να αλλάξει την ατζέντα. Μεταφέροντας τη συζήτηση στα πανεπιστήμια και «την ανάγκη για ασφάλεια», αποφεύγει τη συζήτηση για τις πραγματικές αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Ακόμη, το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες στο φοιτητικό και αριστερό κίνημα. Η επίθεση στην «ανομία» είναι συχνά υπαινικτική επίθεση στον αριστερό χώρο συνολικά. Με αυτόν τον τρόπο, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να πολώσει το σκηνικό και να καταστήσει τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ–ΠΑΣΟΚ–Νέας Αριστεράς συνυπεύθυνη για μια εικόνα αταξίας, δημιουργώντας έτσι ένα δίπολο: «εμείς οι φιλήσυχοι – αυτοί οι χαοτικοί».

Η συνεχής απαξίωση των δημόσιων ΑΕΙ, μέσω της προβολής μιας εικόνας «διάλυσης», εξυπηρετεί τη στρατηγική στόχευση της ΝΔ για την ενίσχυση της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Όσο περισσότερο ενισχύεται η πεποίθηση ότι τα δημόσια πανεπιστήμια είναι ανεξέλεγκτα, τόσο πιο εύκολα χτίζεται κοινωνική αποδοχή για τα ιδιωτικά ή μη κρατικά ΑΕΙ, ακόμη και συνταγματικής αναθεώρησης.

Η Νέα Δημοκρατία δεν μιλά για «ανομία» στα πανεπιστήμια επειδή αυτή αποτελεί μείζον κοινωνικό πρόβλημα (οι στατιστικές το διαψεύδουν), αλλά επειδή εξυπηρετεί πολλαπλούς πολιτικούς σκοπούς: εσωτερική συσπείρωση, αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, ιδεολογική πόλωση και μακροπρόθεσμη υπονόμευση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.