Βρισκόμαστε σε μια πολιτική συγκυρία στην οποία η κοινωνία, οι πολίτες, πολλαπλώς έχουν δώσει σημάδια για την κατεύθυνση την οποία επιθυμούν να δουν τα κόμματα να βαδίζουν.
Οι προοδευτικοί ψηφοφόροι, έδειξαν με σαφή τρόπο στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023 πως η συνεργασία των κομμάτων της κεντροαριστεράς μπορεί να φέρει νίκες απέναντι στη ΝΔ. Το παράδειγμα των εκλογών αυτών αντηχεί σημαντικά στα αυτιά πολλών στελεχών της κεντροαριστεράς τα οποία αναζητούν λύσεις συνεννόησης και σύμπνοιας των προοδευτικών δυνάμεων.
Η διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ να εντάξει Νέα Αριστερά και ΠΑΣΟΚ στη συζήτηση, με ανοιχτά καλέσματα, διαλόγους και χάρτες κοινοβουλευτικής και έξω- κοινοβουλευτικής συνεργασίας είναι εμφανής και εκφράζει την πλειοψηφία των στελέχη και των μελών του κόμματος.
Αντίθετα, στο ΠΑΣΟΚ η στρατηγική αυτόνομης πορείας του Νίκου Ανδρουλάκη δεν φαίνεται να εξασφαλίζει την απαραίτητη ομόνοια εντός του κόμματος. Αρκετά κορυφαία στελέχη εκφράζουν τους προβληματισμούς τους όσο βλέπουν την ηγεσία να “στρουθοκαμηλίζει” και να διολισθαίνει σε έναν αντί-ΣΥΡΙΖΑ λόγο, όμοιο με εκείνον της ΝΔ.
Η στρατηγική της αυτόνομης πορείας ενός κόμματος που άγγιξε τα όρια του 17% και σήμερα σέρνεται στο 11-12% δεν μοιάζει να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κάτι που αντιλαμβάνονται πολλά στελέχη και μέλη τα οποία βλέπουμε σταδιακά να αποχωρούν από το ΠΑΣΟΚ, δυσαρεστημένοι και κυρίως απορημένοι για το μοναχικό μονοπάτι που επιλέγει το κόμμα.
Είναι ξεκάθαρο πως στρατηγικά ο Ανδρουλάκης εκτιμά πως μπορεί προσελκύσει ένα κοινό που κινείται στον εκσυγχρονιστικό χώρο από το κέντρο και την κεντροδεξιά το οποίο τα τελευταία χρόνια επιλέγει τη ΝΔ και τον Μητσοτάκη. Λόγω των αποτυχιών του επιτελικού κράτους και της διαφαινόμενης “δεξιάς” στροφής της ΝΔ ο Ανδρουλάκης εκτιμά πως το κρίσιμο αυτό κοινό θα μετακομίσει σταδιακά στο ΠΑΣΟΚ.
Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα ενώ ο ίδιος ο Ανδρουλάκης προσωπικά φαίνεται να χάνει διαρκώς μονάδες σε όλους τους δείκτες καταλληλότητας για πρωθυπουργός και προτίμησης προσώπων. Ωστόσο, πέραν των δημοσκοπήσεων είναι εμφανής η αδυναμία της ηγεσίας να προβληθεί ως εναλλακτική και ως αντίπαλος της ΝΔ, χωρίς τη δυνατότητα να προσελκύσει μαζικά κοινά και να αφήσει ένα κοινωνικό αποτύπωμα εμπνέοντας τους πολίτες.
Οι διαρκείς αποτυχίες της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ απογοητεύουν τόσο ψηφοφόρους όσο και μέλη τα οποία σταδιακά αποχωρούν από το κόμμα καθώς η στρατηγική της ηγεσίας μοιάσει πλέον όλο και περισσότερο ακατανόητη στα μάτια των πολιτών.
Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει καίρια και σύμφωνη με την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών που επιθυμούν τις συνεργασίες τόσο σε επίπεδο δημοσκοπήσεων όσο και πρακτικά.
Είδαμε την κοινή δήλωση ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς στην προανακριτική που φανερώνει πως το κόμματα μπορούν να έχουν συνεργασία και να λάβουν στιβαρά θέση στις εξελίξεις και τα γεγονότα.
Μένει τους επόμενους μήνες να φανεί για πόσο το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει σε αυτή τη λογική που όπως φαίνεται μέχρι στιγμής διαλύει το κόμμα. Από την άλλη η Νέα Αριστερά, φαίνεται να έχει πάρει το μήνυμα από τους πολίτες. Το ζήτημα είναι πόσο σύντομα οι προοδευτικές δυνάμεις θα προχωρήσουν στη συνεργασία την οποία επιθυμούν οι πολίτες προκειμένου να αποφύγουν τις συμπληγάδες και την τιμωρία των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων στις κάλπε σε ένα πολιτικό σύστημα νέο το οποίο φαίνεται να μην αξιολογείται στην νέα του μορφή.
