Πάνε μήνες τώρα που η Νέα Δημοκρατία δρα σε ένα περιβάλλον συνεχών, τόσο εξωτερικών όσο και εσωτερικών, πιέσεων. Από την τελευταία, πύρρειο, εκλογική νίκη του περασμένου καλοκαιριού, το Μαξίμου ορίζει ξανά και ξανά τη «νέα αφετηρία». Κάθε φορά όμως, αυτή η νέα αρχή χάνεται, είτε λόγω γεγονότων που η κυβέρνηση δεν κατάφερε να προβλέψει ή να χειριστεί καταλλήλως, είτε μέσα από αψυχολόγητα «αυτογκόλ», καθώς και από την αδυναμία παλινόρθωσης του κυβερνητικού αφηγήματος.
Έπειτα από μια πληθώρα διαδοχικών χαμένων ευκαιριών, το κυβερνών κόμμα κάνει μια ακόμη απέλπιδα προσπάθεια, ούτως ώστε να απεγκλωβιστεί από τη χειρότερη φάση που περνάει εδώ και μια εξαετία και να ξαναχτίσει το θετικό μομέντουμ, προσδοκώντας απέλπιδα πως αυτή τη φορά θα έχει διάρεια. Οι εισηγήσεις προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι αντικρουόμενες και για το παραμικρό γεννιούνται νέα σενάρια.
Εκδηλώνονται σχεδόν «υπαρξιακές» ανησυχίες και όσα λέγονται δημοσίως είναι, ως συνήθως, λιγότερα, αλλά και διαφορετικά από όσα συζητούνται πίσω από κλειστές πόρτες.
Γίνονται ζυμώσεις για αλλαγή ηγεσίας εν πτήσει;
Οι συζητήσεις για την επόμενη μέρα στο Μαξίμου είναι άτυπες και πρόωρες. Λίγο η μεταπήδηση του Κωστή Χατζηδάκη στο Μαξίμου, λίγο η κοινή εμφάνιση σε εκδήλωση του Νίκου Δένδια των Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, λίγο η αναβάθμιση του Κυριάκου Πιερρακάκη και πολλοί μιλούν για ανεπίσημα «δαχτυλίδια» και πρόσωπα σε θέση μάχης. Οι συζητήσεις είναι επιφανειακές και το σενάριο αλλαγής ηγεσίας εν πτήσει μη ρεαλιστικό.
Κι αυτό συμβαίνει καθώς για την ώρα λείπουν δύο βασικές προϋποθέσεις: ο Μητσοτάκης δεν αποχωρεί, αντιθέτως διαμηνύει πως θα ηγηθεί της Νέας Δημοκρατίας και στις επόμενες εκλογές, και δεν υπάρχει ενεργός πόλος αμφισβήτησής του.
Άλλωστε, η φράση του Πρωθυπουργού στην συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ, πως θα δώσει τη μάχη του 2027 από την «πρώτη γραμμή», χωρούσε πλήθος ερμηνειών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μόνο τυχαία δεν χρησιμοποιεί το λεξιλόγιό του. Και άλλη ερμηνεία θα είχε η δήλωση «με εμένα Πρόεδρο» ή «με εμένα μπροστά» και άλλη ερμηνεία έχει η φράση «με εμένα στην πρώτη γραμμή». Πόσο δε ακόμη ανοιχτή σε ερμηνείες είναι τόσο η επιλογή του να διορίσει τον Χατζηδάκη Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, όσο και οι κινήσεις Δένδια, εντός και εκτός κυβέρνησης.
Ζυγίζονται διορθώσεις στον εκλογικό νόµο;
Τα σενάρια για τον εκλογικό νόμο είναι συνήθη, ιδίως από τη στιγμή που η ΝΔ άρχισε να κινείται δημοσκοπικά λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 25% που ξεκλειδώνει το κλιμακωτό μπόνους.
Το ενδεχόμενο «διορθώσεων» έχει διαψευστεί κατηγορηματικά από τον Μητσοτάκη. Επικριτές του νόμου πάντως παραμένουν, ανάμεσά τους και βουλευτές, και υποστηρίζουν παρεμβάσεις στο όνομα της «αποφυγής ακυβερνησίας». Ακόμα και εκείνοι όμως αφενός παραδέχονται ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν σαν να αποδέχονται την ήττα, κι αφετέρου θεωρούν ότι δεν μπορεί να διαγραφούν οι «τόσο κάθετες τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και υπουργών» ότι δεν θα αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού μέχρι την επόμενη αναμέτρηση.
Πόση απόσταση υπάρχει µεταξύ κυβέρνησης–κόµµατος;
Ανάλογα με το ποιος ερωτάται, η απάντηση διαφοροποιείται στο αν και κατά πόσο η κυβέρνηση και το κόμμα κινούνται σε άλλο μήκος κύματος. Στελέχη που εκπροσωπούν το δεξιό κομμάτι, για παράδειγμα, συγκροτούν έναν πυρήνα δυσαρεστημένων τόσο για πρόσωπα όσο και για χειρισμούς που «δεν καλύπτουν τον κορμό» της ΝΔ, διακρίνοντας αποστάσεις ανάμεσα στις ανάγκες των παραδοσιακών ψηφοφόρων και στις κυβερνητικές πολιτικές. Πράγματι στο ραντάρ του Πρωθυπουργού είναι το συντηρητικό ακροατήριο που συνειδητά τού γύρισε την πλάτη στην ευρωκάλπη αλλά χωρίς να κόψει οριστικά δεσμούς με τη ΝΔ.
Η στροφή στο κόμμα κρίνεται αναγκαία για να περιχαρακωθεί η βάση, επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχει έδαφος που πρέπει να καλυφθεί. Και δείχνοντας ότι το παιχνίδι ισορροπιών έχει δυσκολέψει για τον Μητσοτάκη.
